نوشته هایی از تبریز

تبریز

tabriz26 — Fri, 17 Feb 2012 21:54:45 +0000

نام تبریز بسیار والاتر از آن است که من باب استفاده ابزاری، کلام عده ای پست صفت باشد

سخت بود شنیدن نام آنجا که خاکش را سرمه چشم می کنم، از زبان آنانکه منفورند در این خاک و البته در خاک میهنم

پی نوشت : آنچه شنیدنش خون را به جوش می آورد البته بسیار خلاصه تر

بیست و پنج بهمن نود

tabriz26 — Wed, 15 Feb 2012 21:14:41 +0000

بیست و پنج بهمن نود … تهران …میدان فردوسی ..ساعت چهار

عقده های جنسی گارد ویژه به رهگذران ، به سان آن لحظه نابودی انسان و رهگذران نه آن انسان های همیشه ی میدان فردوسی ، بل چهره هاشان متفاوت تر

بیست و پنج بهمن نود .. تهران .. جمالزاده.. ساعت پنج

دستگیری هر آنکه چهره اش مصمم تر است ، یکی عکس گرفته بود ، دیگری گوشی در دست بود و آن یکی را بسیجی به حاجی اش می گفت چهره اش طوری دیگر بود

بیست و پنج بهمن نود.. تهران .. نواب

رهگذران بسیار بیشتر از همیشه، صداها بالا گرفت ، اما صداها شعار نشد ، در کنترل بود ، قدم به قدم

بیست و پنج بهمن نود.. تهران

تنها هدف نیروی نظامی : هر چه باشد ، هر چه اتفاق بیافتد ، فیلم یا تصویری نباشد

بیست و پنج بهمن

tabriz26 — Mon, 13 Feb 2012 19:59:30 +0000

نوید بیست و پنج بهمن را گارد ضد شورش در میدان فردوسی تهران، عصر بیست و چهارم بهمن دادند، خواستم بگویم یک روز زودتر آمدید ، اما تریبونی جز اینجا نداشتم ، پس

برادر یک روز زودتر آمدید

این روزها

tabriz26 — Mon, 06 Feb 2012 13:22:36 +0000

آیا امیدی هست در این خونها دیکتاتور میهن غرق شود ؟ گمان نمی رود، نه به گفته من شخصی، بلکه در ایمان من نوعی، در باور هم زادانم، هم آنانکه به اجبار میهن گرامی را ترک کردند و هم آنانکه به اختیار رفت را بر حضور ترجیح دادند و درد اینکه هم زادانم آرزوی پایان این “حضور” را در سر می پرورانند، غرق دیکتاتور در باور هم زادانم نزدیک نیست؛ آنچه نزدیک است ترک دیکتاتور است و همین، علت عدم حضور هاست که در زمانی نزدیک همچون 25 بهمن قبل از حصر، فریادشان حاضر بود، اکنون نه فریاد بل زمزمه شان هم حاضر نیست، اکنون فریادشان “ترک” است

تصویر شاهکاریست از مانا نیستانی-

عادت

tabriz26 — Thu, 19 Jan 2012 11:42:18 +0000

تابو شکنی بسیار بجا و لازم است ، درست تر دیدن ؛ بدون واکنش برخورد کردن ،آزادی قائل شدن برای همه، بسیار پسندیده است
عادت شکنی هم بسیار پسندیده است عادت نکنیم به غیرعادی ترین اتفاقاتی که اطرافمان می افتد ، ضمن آنکه عادت کنیم آزادی های دیگران را پاس بداریم

دوباره

tabriz26 — Fri, 13 Jan 2012 21:41:10 +0000

بر دیواری نوشته شده: موسوی … کنار خیابان است و من رهگذر ، دست در کیف میکنم ، حیف شد ماژیک سبزم را جاگذاشته ام ، یادم باشد باز دوباره همفسر همیشگی کیفم باشد

دعوت جمعی از بلاگرها به تحریم فعال نمایش انتخاباتی حکومت ایران

tabriz26 — Tue, 03 Jan 2012 17:20:05 +0000

دیو اقتدارگرایی و مطلق طلبی حکومت ایران، که پیش از این و بی آنکه اعتقادی به جمهور مردم داشته باشد، در لباس جمهوریت رخ نهان کرده بود، در انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن چهره عیان نمود و هر چه دیوان همه دارند را یک جا به نمایش درآورد. تقلب٬ خیانت٬ قتل٬ جنایت و تجاوز را ضمیمه کودتای نظامی سرداران فربه از ثروتهای نفتی نمود تا حجت را بر همگان تمام نماید که این دیوِ زنجیرپاره کرده‌ی استبداد دینی به قفس برنمی‌گردد. پیداست که پس از انتخابات ۸۸ در این شهر پرآشوب٬ سمفونیِ اصلاح آواز بی محل تاریخ ‌گذشته‌ای بود که هم خنده‌ی مردمان تلخ کام ایران را برمی انگیخت و هم قهقهه‌ی تمسخرآمیز اصحاب استبداد را. هم از این رو بود که مردم و همراهان بزرگ سبزشان دست از اصلاحاتی که صرفا در حضور انتخاباتی خلاصه میشد کشیدند و به جای آن، مسیر ایستادگی و مقاومت در برابر استبداد را برگزیدند.

اینک اما در سردترین فصل حیات سیاسی معاصر ایران، دوباره سیرک انتخاباتی جدیدی به راه افتاده است. حکومت که مشروعیت خود را از دست رفته می‌بیند به دنبال آن است که به این فضای بسته‌ی خفقان‌آور٬ به خیال خام خویش٬ گرمایی ببخشد تا برای اجرای نمایشنامه مضحک انتخابات، باز تعدادی تماشاچی و بازیگر فراهم نماید. اما کیست که نداند حکومت ایران، انتخابات را نه برای اعمال اراده مردم بلکه برای بزک کردن چهره واقعی استبدادی‌اش به نمایش می گذارد، و کیست که نداند دستاورد این سیرک انتخاباتی قرار است صندوق های از پیش پر شده ای باشند که آمارهای پیشاپیش تعیین شده‌ و دروغین ۶۳ درصدی و یا شاید هم 2/98 درصدی را به نمایش نهند؛ و محصول این صندوق ها قرار است نمایندگان گلچین شده ای باشند که به فرمان بیتِ استبداد، قیام و قعود کنند و بر فسادهای سیاسی و اقتصادی فراگیر چشم بپوشند. پر واضح است که قرار نیست با این انتخابات اتفاق خاصی بیفتد جز اینکه چند روزی دستگاه های تبلیغاتی حکوت با توسل به آمارهایی دروغ مدعی حضور “حماسی” مردم شوند تا سرمه بر چشمان فساد ساختاری حکومت بکشند بلکه کمی از آب رفته را به جوی خشک مشروعیت نظام برگردانند. روشن است که در این شرایط جریان‌های اصیل سیاسی هرگز حاضر نمی شوند که بازیگر این نمایش مضحک انتخاباتی شوند و آبروی خود را هزینه گرم کردن تنور سرد این انتخابات نمایند.

انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن حجت را بر همه فعالین و گروههای سیاسی تمام نمود و نشان داد که ظرفیت اصلاح انتخاباتی نظام کاملا به اتمام رسیده و دیگر ذیل نام اصلاحات نمی توان به عرصه انتخابات بازگشت و از مردم مطالبه‌ی همراهی نمود. مردمی که به دعوت اصلاحطلبان وارد عرصه انتخابات شدند، هزینه سنگینی برای رای‌شان پرداخت نمودند. نمی توان بر آن همه کشته دادن‌ها و زندان رفتن‌ها چشم پوشید و دوباره دست در دست کسانی گذاشت که خون فرزندان این سرزمین را ریختند و در مدت دو سالی که گذشت، هیچ اقدامی برای جبران ظلم و ستمی که بر مردم روا داشتند، نکردند٬ همانگونه که در قبال جنایت‌های پیشین خویش نکردند.

ازسوی دیگر، با وجود محدودیت‌هایی همچون نظارت استصوابی، یک‌دستی و هم‌دستی مجریان و ناظران انتخاباتی، فضای بسته‌ی سیاسی کشور و عدم امکان فعالیت احزاب و روزنامه ها، امروز برگزاری انتخاباتی آزاد و سالم و عاری از تقلب به هیچ عنوان ممکن نیست و بر فرض محال در صورت تحقق، با وجود انسداد سیاسی حاکم در ساختار سیاسی کشور، فربه شدن نهادهای انتصابی، و در مقابل، نحیف شدن نهادهای انتخابی نظام و قدرت گرفتن بی رویه‌ی نهادهای نظامی و شکل گرفتن محفل های متعدد امنیتی و اقتصادی، عملا هیچ کاری از منتخبین مردم برنمی آید همانگونه که از دولتهای هفتم و هشتم و مجلس ششم در شرایطی به مراتب بهتر برنیامد. پیداست که مسئولیت شرایط پیش آمده و پیامدهای مربوطه صرفا بر عهده حاکمیتی است که همواره در پی مهندسی انتخابات بوده و نه نیروهای دمکراسی خواهی که مطالبه اصلی شان مراجعه واقعی به صندوق های رای بوده اما امروز ناگزیر از تحریم انتخابات نمایشی حکومت شده اند.

لذا همانگونه که میر حسین موسوی درآخرین پیام و در آخرین فرصت از درون زندان محصورش نوشت امیدی به انتخابات و شرکت در آن نیست. و نیز، همانطور که در پیام اخیر مهدی کروبی و همچنین بیانیه ۳۹ زندانی سیاسی نیز منعکس شده است، انتخابات فرمایشی مجلس از هم اکنون محکوم به شکست است و آخرین تیر بر پیکرجمهوری اسلامی خواهد بود و از این پس، با تابوت جنازه‌ای مواجه خواهیم بود که بر دستان اقتدارگرایان سنگینی می کند و روز به روز بر تعفن و فسادش افزوده خواهد شد. در این شرایط، گروههای سیاسی یا کاندیداهای منفردی که به هر نحوی با مشارکت در انتخابات زیر این تابوت را بگیرند چیزی جز بی آبرویی برای خود به ارمغان نخواهند آورد. اما نگرانی آن جاست که این افراد بخواهند از سرمایه و اعتبار جنبش سبز، برای رسیدن به مقاصد انتخاباتی خویش هزینه نمایند. ما شدیدا نسبت به این موضوع هشدار داده و از مجموعههای فعال در قالب جنبش آزادی خواهی مردم ایران می خواهیم که با مرزبندی صریح و بیان مواضعی آشکار، مانع از به حراج گذاشته شدن سرمایه های والای این جنبش شوند.

همچنین معتقدیم که تنها عدم شرکت در انتخابات کفایت نکرده و می بایست تحریم فعالانه آن به صورت جدی و توسط نیروهای فعال در جنبش سبز دنبال شود به نحوی که عمل تحریم از سطح بیانیه ها فراتر رفته و منجر به نمود عینی در سطح جامعه شود. بدیهی است که موثرترین استراتژی پیش روی نیروهای دموکراسی طلب، مشروعیت زدایی از نمایش انتخاباتی حاکمیتی است که تن به انتخاب و رای مردم نمی دهد. مشروعیت زدایی از حاکمیت و نمایش های انتخاباتی اش نیز، بدون توسل به ابزارهای مقاومت مدنی شدنی نیست. مهمترین عامل در انتخاب روش مناسب برای مقاومت مدنی در مقابل سناریوی انتخابات، به صحنه آوردن شهروندانی است که تن به نمایش انتخاباتی حاکمیت نداده اند. گروه های فعال جنبش سبز می‌توانند با همفکری اعضای فعال، سعی در یافتن کنش هایی کم هزینه برای عینیت دادن به تجمعات مخالفان چنین انتصابات فرمایشیای داشته باشند. بروز بیرونی و عینیت دادن به چنین اعتراضاتی، الزاما منوط به راهپیمایی خیابانی نیست و می توان ایده های کاراتری همچون تجمع مخالفان در مکان هایی ویژه (مانند اماکن زیارتی و تفریحی) و یا راه های ابتکاری دیگری یافت تا مانع از آن شد که جمعیت وسیع تحریم کنندگان انتصابات حکومتی در آمارهای ساختگی حکومت گم شوند. دست یابی به کاراترین ایده‌ها، منوط به ایجاد فضایی است که در آن نیروهای فعال جنبش از موضع انفعالی تنها عدم شرکت در انتخابات فاصله گرفته و به جای آن تحریم فعالانه‌ی انتخابات نمایشی و فرمایشی را در پیش بگیرند و از فرصتی که احتمالا با گشایش نسبی فضای سیاسی جامعه در ایام منتهی به انتخابات بوجود می آید برای بروز کنش‌هایی عملی و موثر بهره‌ی کافی و هوشمندانه ببرند.

آخرین لیست وبلاگهای امضا کننده را از این وبلاگ http://akarim8808.blogspot.com دنبال نمایید.

در صورت تمایل به امضا نمودن این نامه و اضافه شدن به این لیست، پس از انتشار این مطلب در وبلاگ خود، آدرس لینک مربوطه را به آدرس ahmadsaidi8808@gmail.com ایمیل نمایید.

پاسخ

tabriz26 — Thu, 15 Dec 2011 22:58:56 +0000

ای کاش می توانستم لاله های گریسته بر سنگفرشها را فراموش کنم تا می شد نامه ای به مهر بر دلیل سرخی های سنگفرش بنویسم
در پاسخ فراخوان نوری زاد-

کشور من

tabriz26 — Sun, 09 Oct 2011 14:02:38 +0000

کشور من مرده است ؛ سرزمینی با هزاران سال خاطره، خاکی که همه وجودم را در برابرش هیچ می شمردم ،وطنی که همه وجب به وجب عشق هزاران کس را درسینه دارد، کشور من مرده است ، مرگ آمده و عزیز من را در آغوش کشیده… فریاد زده بودم دوبار خواهمش ساخت ، دیوار ساخته ها در یک آن آوار شده بود اما امیدی دوباره گفته بود: “دوباره خواهیمش ساخت” اما حیف … عزیز من ، وطن زیبای من مرده است ،هزاران کس با هزاران امید تلاش می کنند هنوز بر احیای این تن مرده ، بیهوده ست اما … وطن من مرده است

پی نوشت :در مملکتی که عده ای نادان در صدر امورند دانشجوی فوق لیسانس شلاق می خورد..”اجرای حکم شلاق پیمان عارف دانشجوی دانشکده حقوق دانشگاه تهران

آن سوی دیوارها

tabriz26 — Sun, 18 Sep 2011 18:00:26 +0000

این چه تصوری و چه خواسته غریبی است ؟

دل تمنا می کند اما : زندگی آزاد این سوی دیوارها جریان نداشته باشد اما زندگی بسته آن سوی دیوارها بیشتر از همیشه زنده باشد،برقرار باشد

به راستی مسابقه زندگی را چه کسی برده است ؟

چند چند ؟